Irena Łuczyńska-Szymanowska
Biografia
Irena Łuczyńska-Szymanowska urodziła się 15 lipca 1890 roku w Górze Kalwarii jako córka Ignacego i Heleny z Wendrowskich. Już od najmłodszych lat wykazywała talent artystyczny, który rozwijała podczas studiów malarskich w warszawskiej Szkole Sztuk Pięknych pod kierunkiem Konrada Krzyżanowskiego i Stanisława Lentza.
Po ukończeniu nauki w Warszawie kontynuowała edukację w Paryżu, gdzie kształciła się w Académie Julian i Académie Collarosi, a także nawiązała kontakt z pracownią Augusta Renoira, czerpiąc inspiracje z impresjonizmu. Od 1913 roku regularnie uczestniczyła w wystawach indywidualnych i zbiorowych, a rok później dołączyła do ugrupowania Młoda Sztuka.
Lata 20. i 30. XX wieku to okres największej świetności w jej karierze. Jako jedna z czołowych portrecistek Warszawy, wystawiała swoje prace w Towarzystwie Zachęty Sztuk Pięknych w latach 1922, 1926 i 1928. W 1933 roku reprezentowała Polskę na Międzynarodowej Wystawie Prac Artystycznych Kobiecych w Stedelijk Museum w Amsterdamie, prezentując swoje dzieła obok szesnastu innych polskich artystek. Malowała przede wszystkim portrety, akty i sceny rodzajowe, a jej prace cechowały się subtelnym realizmem i głębokim psychologicznym wyczuciem.
W czasie II wojny światowej mieszkała w Warszawie, utrzymując się z malowania portretów na zamówienie oraz nauczając konspiracyjnie malarstwa. Niestety, podczas powstania warszawskiego spłonęła jej pracownia wraz z wieloma obrazami. Po upadku powstania została wysiedlona do Kielc, skąd po wojnie wróciła do Warszawy.
Po 1945 roku Łuczyńska-Szymanowska nadal tworzyła i aktywnie uczestniczyła w życiu artystycznym, należąc do grupy Zachęta, w której pełniła funkcję wiceprezeski. Jej obrazy znajdują się obecnie w zbiorach Muzeum Narodowego w Warszawie i Poznaniu. Zmarła 30 sierpnia 1966 roku w Warszawie i została pochowana na cmentarzu Powązkowskim.